logo

Walt Disney Paradijs!

Vissermannen leven helaas in een sprookje die niet ‘lang en gelukkig’ eindigt. Het vissersleven is mooi, haast zalig, echter worden wij vissers op een plek gebonjourd die als een zwarte schaduw over hun beroep en bestaan hangt.

Walt Disney sprookjes, menig volwassenen is er groot mee geworden. Sneeuwwitje, Assepoester en Bambi wie kent ze niet van de beeldbuis of van de voorlees boekjes? Allemaal prachtige verhalen waar kindjes met open mond in kunnen weg dromen. Sprookjes die uit de grote duim zijn gezogen om kinderen uit de alledaagse realiteit te ontrekken.

Tegenwoordig zijn de tekenfilms niet meer zoals ze zijn. Waar eerder uren werd gezweet door illustrators om een artistiek hoogtepunt te creëren word vandaag de dag, met een paar simpele muisbewegingen, films in elkaar geflanst die gaaf, hip en stoer zijn. Films die leuk zijn voor het hele gezin. Waarin humor zit, zodat het aantrekkelijk wordt voor ouders, waarin een boodschap zit ten behoeven van een beter leven of voor een beter milieu.

Neem nou ‘Finding Nemo’ het arme clownvisje die door duikers wordt meegenomen naar Sydney waarna zijn vader hem probeert terug te vinden. Zijn ouwe heer beleefd dol dwazen avonturen die lachwekkend zijn. Totdat hij bijna bij de stad Sydney in de buurt komt. Papa Clownvis wordt opgevist met een grote school andere vissen waarna zijn einde lijkt te naderen. Het beeld is grauw verkleurd, de hele film is juist fleurig, wanneer een fantasie visnet de school omringd. Het is het beeld dat wordt gemaakt voor kinderen van de moordlustige visserman. Een beeld wat kind niet meer kwijt raakt, want vissen zijn schattig en de visserman stout.

Niet alleen kinderen worden gemanipuleerd waar ze bij zitten, ook hun ouders worden betoverd. De media en Social media zijn de boosdoeners van het verspreiden van sprookjes. 
Zo las ik gisteren een artikel van Natuur & Milieu waarin werd verwezen naar de kosten van het vergroenen van kolencentrales. Acht miljard euro moet dit geintje kosten, een stuiter geld om fossiele brandstof ‘groen’ te krijgen. Alleen is die acht miljard niets vergeleken bij die honderden miljarden euro’s aan subsidie die vergeven zijn bij het aanleggen van windmolenparken op zee. 

Hierbij heb ik het alleen nog maar over de aanleg van deze geldverslindende, haast nutteloze, offshore windmolenparken. Aangezien deze parken ver uit de kust staan en enig onderhoud vergen, vijfenzeventig procent van de windmolens draait met een normale wind niet eens, is het noodzaak dat er meer geld in gepompt wordt dan het bedrag dat deminisonair Minister Kamp nu al aan subsidies heeft vergeven.

Het sprookje werd verteld door Jolanda van Zwieten en Kristel Lageweg. Eerst genoemde was ‘not amused’ toen ik haar juist probeerde te verblijde met een goed telefoon gesprek. Haast stotterend probeerde zij van mijn stem in haar hoorn af te komen.  Zo snel mogelijk wegwuiven, én door verwijzen, dat vervelende vissermannetje moet zij gedacht hebben. Zo klonk ze anders wel heel duidelijk aan de andere kant van de lijn.

Waarom zij details weglaat was de vraag die haar te ver ging. Vredelievend gaf ze nog wel antwoord maar de boodschap was duidelijk. Waarom laat men details weg uit artikelen? Alleen omdat het ten goede komt van een positieve uitkomst van het verhaal? 
Er zijn vele verhalen over alles wat er op en in de Noordzee plaatsvind. Verhalen die verweg staan van de realiteit, sprookjes. Niet dat alle wetenschappers en maritieme ecologen hetzelfde zijn, echter heeft het gros wel iets weg van Pinokko, enkelt zullen hun neuzen niet groeien. 

Wij vissermannen zijn door deze verhalen de pineut. Wij worden automatisch neergezet als de boze heks in Sneeuwwitje, de boze stiefmoeder in Assepoester, de moordlustige jager in Bambi. Boran Slat zal nooit zeggen dat vissers 280.000 kg vuil opvissen per jaar waardoor de zee gestadigd aan schoner wordt. Wat inhoud dat sinds de start van zijn project in 2012, vissers al 1,1 miljoen kilo hebben opgevist en Boran 0,0.  De eigenaar Hans Timmers, van de Nederlandse Wind Energie Associatie (NWEA), jammer van het te korte gesprek op Sail Den Helder, zal nooit erkennen dat zeezoogdieren en vogels sterven dankzij deze subsidie verslinders. Zelfs wordt er niet gesproken dat onderzeeërs hun haarscherpen sonars niet kunnen gebruiken op zee dankzij de windmolen trillingen. Duik de Noordzee schoon ontdekt nieuwe wrakken op de Noordzee, die echter voor vissers al decennia lang bekend zijn. Ome Han Lindeboom zal altijd blijven beweren dat de Oesterbanken in de Noordzee zijn verdwenen (1850) door de boomkorvisserij (geïntroduceerd jaren ’60).

Een klein aantal opsommingen die worden weggelaten alleen maar om een zo’n positief mogelijk uitkomst ter verrijking van hunzelf. Niets gelogen maar wel fabelachtig vertelt waardoor elk afloop voor deze partijen een sprookje is terwijl de visserman als minkukels worden neergezet!

Het verhaaltje van Janneke en Kristel is maar een klein voorbeeldje, klein sprookje, waar de Nederlandse maatschappij mee te maken heeft. De Noordzee is een Melkkoe geworden voor dames en heren die zichzelf hieruit kostelijk kunnen verrijken. De Noordzee is geen paradijs meer voor vissen, het is een Walt Disney Paradijs voor losgeslagen wild.

Voor een visser blijft er geen zeewater meer over om normaal zijn vis te kunnen vangen. Voor hem eindigt zijn sprookje als een fiasco. Al zit er voor elke visser thuis nog altijd een sprookjes personage, een prinses, op hem te wachten op de bank thuis waar geen enkele journalist, hebzuchtige organisatie of bedrijf over kan schrijven!

Wilt u meer weten over het vissersleven?



2 thoughts on “Walt Disney Paradijs!”

    1. Het mooiste zou zijn als de media het positieve verhaal van de visserij op pikt. Helaas gebeurd dat nog niet, wanneer het gebeurd dan is dat kleinschalig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Webservice door: TexelOnline.com