logo

Eendracht of tweedracht.

De afgelopen maanden heb ik gesprekken gevoerd met meerdere personen omtrent de visserijsector in deze moeilijke tijden. Een verdeeld front die één overeenkomst heeft, de Noordzee. De conclusie is overal hetzelfde. De visserij zoals hij nu bedreven wordt is een afgaande zaak, echter is de oplossing om het tij te keren is des te moeilijker. De vele issues die op ons bordje als visser wordt gekwakt hoef ik geen enkel visser uit te leggen! Er komt een orkaan op ons af die onze traditionele sector zal gaan vernietigen! Die orkaan is al lange tijd voorspeld, het is niet iets nieuws, er is tijd genoeg geweest om als vissers en organisaties op te anticiperen. Maar wat is er gebeurd in deze periode? Niets!

Wij vissers zijn traditionele kudde dieren die graag vast houden aan het oude en het vertrouwde. Dat oude en vertrouwde is een mooi handvat waar visser zichzelf vasthouden. De manier van vissen is voor onze vloot altijd succesvol geweest, dus waarom veranderen of een andere ‘mind set’ creëren? Een ander wel een boterham gunnen maar zelf kaviaar willen eten! De instelling die al jaren in de Nederlandse visserij heerst. Veranderingen passen niet in deze koers. Om een klein voorbeeldje te noemen. Hoe lang heeft het geduurd voordat het grootste gedeelte van de tong vloot overstapte op de puls visserij? Hoe werden de eerste puls vissers uitgelachen en zelfs door sommige uit onze eigen sector verguisd omdat zij een stap voorwaarts maakte? Werd die puls techniek niet gerenommeerd maar oud vissers gezien als bedreiging voor de traditionele visserij? Uiteindelijk ging het gros van de tong vloot toch wel met de puls vissen! Want ja, pas toen het een succes was voor schippers en opvarenden die deze techniek hadden uitgekristalliseerd, wilde iedereen wel zijn graantje meepikken.

Dat alle vissers zo lang mogelijk door willen gaan op een zo’n duurzaam mogelijke manier is logisch. Puls vissen willen bijna alle tongen vissers wel, de deceptie is bekend. Moeten we daar lang bij stil blijven staan of doorgaan?

Geen enkele Europese visser wil een zee vol windmolens, niemand wil een aanlandplicht, niemand wil 30% natuurgebieden in de Nederlandse Noordzee! Nee dat past niet bij de traditie. Helaas is dit wel die donkere storm die al boven ons hangt en door ons eigen toedoen, hierbij rekening houdend van ook de belangenverenigingen. Want wat willen we nou? Een goede  boterham voor ons kroost op de plank krijgen of droge biscuits eten? Je kan als visser elkaar af blijven bekken? Echter ga je hier de oorlog toch niet mee winnen? 

Je kan als bestuur functionaris wel de andere belangenverenigingen af gaan lopen zeiken en als een kleuter met je vingertje gaan zitten wijzen wat de andere fout doet. Ook daar doe je geen stap mee vooruit! Nee dat is stilstand en stilstand is achteruitgang. We schieten geen moer met dit gekissebis op, geen enkele visser en ook geen medewerker van de belangenverenigingen. Want als de sector krimpt of weg is, ook dan is er voor hun geen, of minder, werk meer.

Als vissers zou je al meer moeten gaan samenwerken! Zowel onderling als dan niet met slimme koppen van buiten de sector. Door pakken en proberen te innoveren! Ga je in je eentje vechten tegen windmolenbedrijven waar maatschappelijk en economische duizenden keren zoveel meer gemoeid is dan bij onze mooie maar kleine sector? De visserij stelt nou eenmaal niet veel meer voor, de maatschappelijke druk d.m.v klimaatakkoorden en verduurzamen is vele malen groter dan Piet of Jan die een ‘vissie’ willen vangen.

Het zijn keuzes die wij vissers moeten maken of misschien al gemaakt moesten hebben. Het is toch een illusie dat je voor eeuwig op dezelfde manier door kan blijven werken terwijl de hele wereld om je heen door draait? Ja, we hebben generatie oude bedrijven, wij hebben jeugd die wil vissen. We hebben pas beginnende bedrijven die graag hun boterham op het water willen verdienen. Maar hoe pijnlijk het ook klinkt, kan je hier wel wat mee voor in de toekomst?

 Onbegrip.

Momenteel heb ik totaal geen begrip voor onze belangenorganisaties! In mijn ogen maken zij er een potje van en laten jullie je achterban totaal in de stront zakken! Is je eigen ego belangrijker dan dat van de mensen waarvoor jullie aan de tafels zitten? Waarom loopt men weg aan de onderhandelingstafel van he Noordzee Overleg? Om zieltjes te winnen bij vissers die niets zien in een Noordzee akkoord zodat zij zich aansluiten bij je eigen club? Waarom zijn er in de lieve vrede zes organisaties momenteel i.p.v. één. Zes organisaties voor maar duizend visser. Schaamteloos, een lachertje voor het ministerie, een handen wrijf detail voor derde partijen aan de onderhandelingstafels. En wat bereiken we hiermee? Juist, nog meer verdeeldheid bij de vissers onderling! Zoals vroeger in de VOC tijd op enkel kanonnen werd gegraveerd, ‘Discordia maximae dilabuntur!’ Oftewel tweedracht breekt kracht! 

De oplossing hiervan? Dat is niet iets dat voor de hand liggend is. Het is al een decennia oud probleem waar geen oplossing voor komt. Zolang niemand een stap wil zetten onderling staan we schaakmat en gaat onze sector gewoon stuk. Bestuurders van PO’s kan je als lid zijnde ontbinden, zou dat niet een gouden oplossing zijn voor de bonden? Moet je dat überhaupt al willen? Ga je verder met een mediator die de alle bonden, PO’s maar ook de grote rederijen bij elkaar brengt of stel je als vissers een voorzitter aan die aan de top staat van alle clubjes in één! Iemand die van buiten de visserijsector komt, wel het sociale aspect begrijpt van opvarende, de zorgen van eigenaren en eveneens ego’s durft toe te spreken, zo niet durft te verwijderen. Waarom is er niet één persoon die namens de bonden is aan de onderhandelingstafel voor het Noordzee overleg aan tafel is gaan zitten zodat andere bestuursleden zich kunnen focussen op andere dringende zaken! Kijk maar eens naar de wetenschappers, windmolensjeiks en CEO’s van de natuurorganisaties die waren aangeschoven tijdens de overleggen, afhankelijk van elkaar maar wel op één en dezelfde koers. Zijn wij in onze sector nou zou achterlijk of is de ego en eer een gemeengoed, een erfenis die ook generatie op generatie is mee gegeven? En wie is de eindverantwoordelijke op een kotter? De schipper toch? Meerdere schippers op een schuit werkt niet, dat is toch logisch! 

 Met sommige woorden die ik heb geschreven zal ik zeker kwaad bloed zetten of ongeloof creëren! Het is dan maar zo! Brand is erger. We hebben als vissers veel stof tot nadenken hoe je de toekomst tegemoet wil gaan, bestuurders veel stof tot nadenken of zij zo überhaupt wel op deze manier door willen gaan! De oplossing voor alles ligt ook niet voor handen in dit lastige pakket! De visserij is groter dan één persoon, die paar bestuurders of één visserijgemeenschap, maar in Nederland stel je maatschappelijk niet veel voor. Vraag jezelf als visser eens af of er binnen de sector een revolutie nodig is of heeft de visserij een evolutie nodig?

Ideeën of totaal niet met mijn mening eens. Stuur dan even een berichtje via social media.

5 thoughts on “Eendracht of tweedracht.”

  1. Martijn ik ben het voor 90% met je eens . Uit het Noordzeeoverleg stappen had meer te maken met toekomst perspectief dan zieltjes winnen . Er was totaal vanuit de visserijsector geen inbreng in het Noordzeeoverleg . Alles was al beslist . De windmolenparken, natuurgebieden, eventuele compensaties en saneringen . Zoals de minister zei : take it or leave it . Kijk dan praat je niet meer over een overleg waarbij de visserij totaal buitenspel stond en staat . Daarom is het zo belangrijk dat Peter van Dalen het succes heeft geboekt dat de visserij wel degelijk mag mee beslissen .

  2. Nou eindelijk een waar woord
    Word tijd dat de vissers als een blok
    Tegen de overheid gaat opstaan
    Misschien ook nog wel in samenwerking met onze zuiderburen Belgen Fransen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Webservice door: TexelOnline.com